ಚೋಳ ಮಾಟಿ

 

ಅನುಬಂಧ: ನಮಸ್ಕಾರ! ನನ್ನ ಹೆಸರು ಅನುಬಂಧ್ ಕಾಟೆ. ನಾನು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಮೂಲದ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಮತ್ತು "ಲೆಸ್ ಫೋರಮ್ಸ್ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಇಂಡೆ" ಎಂಬ ಸಾಮೂಹಿಕ ಸಹ-ಸಂಸ್ಥಾಪಕ.

ಇಂದು, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ವಿಶೇಷ ಅತಿಥಿಗಳು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ವಾರ "ಚೋಳ ಮಾಟಿ" ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಪುಸ್ತಕದ ಸುಂದರ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಪಾಟನ್ಗರ್ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯ "ಗೊಂಡ್ ಪ್ರಧಾನ್" ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದ ಬಗ್ಗೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಲಿರುವ ಈ ನಾಲ್ಕು ಜನರು ಈ ರೋಮಾಂಚಕಾರಿ ಯೋಜನೆಯ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಕಲಾವಿದರ ಎಲ್ಲಾ ಸುಂದರ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೆಲವು ಉತ್ತಮ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಸಮುದಾಯ ಜೀವನದ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಸಹ ಹೊಂದಿದೆ. 

ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನಾನು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಜೌರ್ನೆ ಅನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರು "ದುಪಟ್ಟ" ಎಂಬ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಪದ್ಮಜಾ ಶ್ರೀವಾಸ್ತವ, ಮಾಯಾಂಕ್ ಸಿಂಗ್ ಶ್ಯಾಮ್ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕೋಮಲ್ ಬೇಡಿ ಸೋಹಲ್ ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಯೋಜನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಾಮೂಹಿಕ "ದುಪಟ್ಟ" ದ ಹಿಂದಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲು ನಾನು ಈಗ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಅವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. 

ಮುಂದಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಜೊತೆ ಫ್ರೆಂಚ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, ಮಾಯಾಂಕ್ ಜೊತೆ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಮಹಿಳಾ ಅತಿಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿಇರುತದೆ.

ಶುಭ ಸಂಜೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್.

ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್: ಶುಭ ಸಂಜೆ.

ಅನುಬಂಧ: ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು "ದುಪಟ್ಟ" ದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಲು ನಾನು ಈಗ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. "ಚೋಳ ಮಾಟಿ" ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮತ್ತು, ನೀವು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಕೃತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿ.

ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್: ಹಾಗಾಗಿ, ನಾನು ಎರಡು ಮೂಲಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲಿದ್ದೇನೆ.

ಮೊದಲ ಮೂಲ; ಇದು ನಮ್ಮ ಸಂಘ "ದುಪಟ್ಟ"ದ ಮೂಲ. ಅದು ಏಕೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ? ಅದರ ಉದ್ದೇಶಗಳೇನು? ಹಾಗಾದರೆ, ನಾನು ಭಾಗವಹಿಸಿದ "ಚೋಳ ಮಾಟಿ" ಯೋಜನೆಯ ಮೂಲ. "ದುಪಟ್ಟ"ದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಇದು 2008 ರಲ್ಲಿ ರಚಿಸಲಾದ ಲಾಭರಹಿತ, ಲಾಭರಹಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿದ್ದು, ಭಾರತದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗ ಮತ್ತು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರೊಳಗಿನ ಕಥೆಗಳು ಮತ್ತು ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು, ನಾನು ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಅನೇಕ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ, ಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ನಾವು ನಂತರ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ನಾನು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಂತರ, ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ, ನಾನು ಮೂವತ್ತು ಜನರ ತಂಡದೊಂದಿಗೆ "ದುಪಟ್ಟ" ಸಂಘದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುತ್ತೇನೆ. ಭಾರತೀಯ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗ ಮತ್ತು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾದ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ನಾವು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಅಥವಾ ಐದು ಬಾರಿ ವಿವಿಧ ಫ್ರೆಂಚ್ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ, ಗ್ಯಾಲರಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಅದು "ದುಪಟ್ಟ"ದ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ನಾನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮತ್ತು ಭಾರತವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಜನರನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗ, ಭಾರತೀಯ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಜಾನಪದ ಕಲೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪರಿಚಿತರು... ಮತ್ತು ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪದ್ಮಜಾ ಶ್ರೀವಾಸ್ತವ. ನಾವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಾನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಇರುವಾಗ, ಅಂದರೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಎರಡು ಬಾರಿ, ನಾವು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ, ಬಂಗಾಳ ಅಥವಾ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಅಥವಾ ಇತರ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸಲು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಅವರು ನನಗೆ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂದು, ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಭಾರತದ ಜಾನಪದ ಕಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.

ಒಂದು ದಿನ, ಅವರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು, ಬಹುಶಃ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವರು ಮಾಯಾಂಕ್ ಜೊತೆ ಒಂದು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಹೊಂದಿದ್ದರು, ಅದು ಪುಸ್ತಕ ರಚಿಸುವುದು, ನಂತರ ಪ್ರದರ್ಶನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು... ನಾನು ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದೆ. ನಂತರ, ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿತನಾದೆ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾಯಾಂಕ್‌ನ ಸ್ಥಳೀಯ ಹಳ್ಳಿಗೆ, ಅವರ ತಂದೆಯ ಸ್ಥಳೀಯ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಕೋಮಲ್‌ನನ್ನು ಸಹ ಭೇಟಿಯಾದೆ, ಅವರು ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಗ ನನಗೆ ಈ ಸಾಹಸದ ಅರ್ಹತೆ ಮತ್ತು ಗುಣಮಟ್ಟ ಎರಡರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು.

ನಾನು ಈಗ ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿಮಗೆ ನಂತರ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿದ್ದರೆ ನಾನು ಉತ್ತರಿಸಬಲ್ಲೆ, ಸರಿಯೇ?

ಅನುಬಂಧ: ಇಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಉತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಭಿನಂದಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ದೂರಸ್ಥ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಪ್ರಯಾಣದೊಂದಿಗೆ, ಹಲವಾರು ಜನರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಈ ರೀತಿಯ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಹಲವು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ. ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಹೊಂದಿದ್ದೀರಿ ಮತ್ತು ಎರಡು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಮತ್ತು ಜನರನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ತರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನೀವು ಹೊಂದಿದ್ದೀರಿ. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಫ್ರೆಂಚ್ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು.

ಈಗ ನಾನು ಪದ್ಮಜಾ ಶ್ರೀವಾಸ್ತವ ಅವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಲಿದ್ದೇನೆ.

ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಮಾತುಗಳಿವೆ. ಅವರು ಪುಣೆಯವರು, ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು 1995 ರಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಭೋಪಾಲ್‌ಗೆ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ತೆರಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಹುಲಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಸರ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮವನ್ನು ಸಹ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಜಾನಪದ ಕಲಾವಿದರನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಧ್ಯ ಭಾರತದ ಪಾರ್ಧನ್ ಗೊಂಡ್‌ಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಅವರು "ದುಪಟ್ಟ"ದ ಸಕ್ರಿಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಭಾರತದ ಕಲಾ ಪ್ರಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ಕಲಾವಿದರ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ಪದ್ಮಜಾ, ನಾವು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಈ ಸುಂದರವಾದ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಸಂಕಲಿಸುವ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನೀವು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿದ್ದೀರಿ. ನೀವು ಕಳೆದ 20 ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲದಿಂದ ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಈ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ನಿಮ್ಮ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನೆನಪಿರುವ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಲೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಕೌಶಲ್ಯಗಳು ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಆಳವಾದ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಷಾದವಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತದ ಜನರು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವಂತೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಪುರಾವೆಯಾಗಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ಈ ಇಡೀ ಯೋಜನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಏನು ಎಂದು ನಮಗೆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಬಲ್ಲಿರಾ?

ಪದ್ಮಜ:  ಹೌದು. ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಾನು ಈ ಜನರೊಂದಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾರ್ಧನ್ ಗೊಂಡರೊಂದಿಗೆ, ಸುಮಾರು 20 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆಗಾಗ್ಗೆ, ನಾನು ಮಾಯಾಂಕ್ ಜೊತೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಮತ್ತು ನಾನು ಅವರನ್ನು ಬಹಳ ಸಮಯದಿಂದ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಪಾರ್ಧನ್ ಗೊಂಡರ ನಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಗಳು ಈಗ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗತಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಪೂರ್ವಜರಂತೆ ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರ ಪೂರ್ವಜರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ, ಮಾಯಾಂಕ್ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ನಾವು ಒಂದು ಒಮ್ಮತಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು ಮತ್ತು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆವು. ಮತ್ತು ನಾವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವುದು, ಅವರ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವುದು, ಜನರನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸುವುದು, ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅವರ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವುದು. ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಹೇಗೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು.

ಅನುಬಂಧ: ಸರಿ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಮತ್ತು ಈಗ ನಾನು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಲಾವಿದ ಜಂಗರ್ ಸಿಂಗ್ ಶ್ಯಾಮ್ ಅವರ ಮಗ ಮಾಯಾಂಕ್ ಸಿಂಗ್ ಶ್ಯಾಮ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ. ಜಂಗರ್ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಜೊತೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಕನಿಷ್ಠ ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಅದು ಮಯಾಂಕ್ ಅವರ ತಂದೆ.

ಆದರೆ, ಈಗ ನಾವು ಮಾಯಾಂಕ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡೋಣ.

ಮಾಯಾಂಕ್ ಒಬ್ಬ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರ. ಅವರು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ಮತ್ತು ಅವರ ಕಲೆ ಅವರ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ, ಅವರ ಒಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ. ಅವರು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಸಹ ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಆ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅವರು ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಬಹುಶಃ, ಅವರು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಂತರ ನಮಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳಬಹುದು. ಅವರ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಹಳಷ್ಟು ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಕೃತಿ, ಸಹಜವಾಗಿ, ಕೇಂದ್ರ ಕಲ್ಪನೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಾವು ಅವರ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮೀನುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅದು ನೀರು, ನದಿಗಳು, ಮಳೆ ಮತ್ತು ಸಾಗರವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಮರಗಳಿವೆ. ಮರಗಳು ಭೂಮಿ ತಾಯಿ, ಶಕ್ತಿ, ಜೀವಿಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಆಕಾಶ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಪಕ್ಷಿಗಳು.

ಸ್ವಾಗತ ಮಾಯಾಂಕ್!

ಮಾಯಾಂಕ್: ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಅನುಬಂಧ್!

ಅನುಬಂಧ: ನೀವು ಇಂದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಭೇಟಿಯಾದ ಆ ದಿನ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಎರಡು-ಮೂರು ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ನೀವು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ನೀವು ಮಾತನಾಡಿದ್ದೀರಿ. ಇಂದು ನೀವು ಅದನ್ನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು, ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ನಿಮಗೆ ಹೇಗಿತ್ತು, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳಬಲ್ಲಿರಾ? ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಇದಲ್ಲದೆ, ನೀವು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸದಿದ್ದರೂ, ನೀವು ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನದೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದೀರಿ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀವು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತೀರಿ?

ಮಾಯಾಂಕ್: ನೋಡಿ, ಈ ಪ್ರಯಾಣ 2021 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ. ನನಗೆ ಪದ್ಮಜ ಬಹಳ ಸಮಯದಿಂದ ತಿಳಿದಿದೆ. ನಾವು ಬಹಳ ಸಮಯದಿಂದ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಒಂದು ಕುಟುಂಬದಂತಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಮ್ಮೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆವು. ಇಡೀ ಮಾನವ ಜೀವನವು ಒಂದು ಮರದ ತುಂಡಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ನಾನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನಂತರ ಪದ್ಮಜ ಕೂಡ ಹೇಳಿದರು, ಮಾಯಾಂಕ್, ನಾವು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಹೇಳಬಾರದು? ನಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಥೆಗಳು, ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚ, ನಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿ, ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು, ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ವಾಸಿಸುವ ಜೀವನ. ನಾವು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆವು.. ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂದೆ ಕೂಡ ಒಂದೇ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬಣ್ಣಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಜೇಡಿಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಅವರು ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ, ಅವರ ಮಣ್ಣಿನ ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರ, ನನ್ನ ತಂದೆಯಂತೆ ನಾನು ಸಹ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಅನಿಸಿತು. ನಂತರ ಪದ್ಮಜ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಬಳಸಬಾರದು ಮತ್ತು ಹೊಸ ಕೆಲಸವನ್ನು ಏಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಬಾರದು? ಹೀಗೆ, ನಮಗಾಗಿ ಒಂದು ಕಥೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. 

ಅಂದಹಾಗೆ, ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಥೆ ಇದೆ, ಅದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಂಬುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದು "ಮಹಾನ್ ದೇವರು" ಬಗ್ಗೆ (ದೊಡ್ಡ ದೇವರು). ಇದು ಮಹಾ ದೇವರ ಉಗಮ ಮತ್ತು ಈ ಭೂಮಿಯ ಉಗಮದ ಬಗ್ಗೆ. ಈ ಕಥೆ ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ತಂದೆಯ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ನಾನು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಪಡೆದೆ ಮತ್ತು ಈ ತಂತ್ರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ತಂದೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ನೀವು ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ, ಒಳಗಿನಿಂದ, ಹೃದಯದಿಂದ ಬರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಕಲೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.

ಪದ್ಮಜಾ ಅವರಂತಹ ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ನಂತರ, ನಾವು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದೆವು. 2021 ರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ನಾನು "ರಾಮ್ ರಾಜ್" ಜೇಡಿಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಅದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಜೇಡಿಮಣ್ಣು. ನಮ್ಮ ವಿಶೇಷ ಹಬ್ಬ "ದೀಪಾವಳಿ" ಮತ್ತು ಇತರ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜೇಡಿಮಣ್ಣಿನಿಂದ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಪ್ಲಾಸ್ಟರ್ ಮಾಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ನಮಗಿದೆ. ಇದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪದ್ಧತಿ. ದೇವರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳ ನೀಡುವ ಪದ್ಧತಿ. ಇದೇ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ, ನಾನು ಮೊದಲು ಭೂಮಿಯ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಮಹಾನ್ ದೇವರ ಜನನವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವ ನನ್ನ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಇದನ್ನು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು.

ಹೌದು, ಇದು ನಿಖರವಾಗಿ ಆ ಚಿತ್ರಕಲೆಯೇ.

  

ಈ ವರ್ಣಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ, ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ವಿಷಯವಿದೆ. ಈ ವರ್ಣಚಿತ್ರವು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಮೂಲವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಲದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಕಥೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ, ಇಡೀ ಪ್ರದೇಶವು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಅಂತಹ ಭೂಮಿ ಅಥವಾ ಮಣ್ಣು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಉಪ್ಪುನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕಮಲದ ಎಲೆ ಇತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ ((ಪುರಿ ಪಾನ್). ಮತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆ, ಸಿಹಿ ನೀರಿನ ಹನಿ ಇತ್ತು. ಆ ಹನಿಯ ಮೂಲಕವೇ, ಮಹಾ ದೇವರು ಜನಿಸಿದನು. ಹಾಗಾಗಿ, ನಾನು ಅಂತಹ ವಿಶಾಲವಾದ ಸಾಗರವನ್ನು ದೃಶ್ಯೀಕರಿಸಬೇಕಾದರೆ, ಅದನ್ನು ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಊಹಿಸಿದೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಮೀನಿನಂತೆ ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಮೀನನ್ನು ಮಾಡಿದೆ. ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ, ಸಣ್ಣ ನೀರಿನ ಹನಿಯಿಂದಾಗಿ, ದೇವರು ಜನಿಸಿದನು. ನಂತರ, ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ, ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜನನ ಎಲ್ಲಿಂದ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ? ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿ ಎಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ. ಅದು ಯೋನಿಯ ಮೂಲಕ. ಹೀಗಾಗಿ, ನಾನು ಎಲೆಯನ್ನು ಯೋನಿಯಂತೆ ನೋಡಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಜನ್ಮಸ್ಥಳದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ವರ್ಣಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅದನ್ನೇ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಅನುಬಂಧ: ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ಚಿತ್ರಕಲೆ ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ. ನಂತರ ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿತ್ರಕಲೆ ಇದೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಸಹ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ.

 

 

ಮಾಯಾಂಕ್: ನಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಮಗೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, ಯಾವುದೋ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ, ಈ ರೀತಿಯದ್ದನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಬಾರಿ, ಪದ್ಮಜ ಅವರ ಸಹಯೋಗದೊಂದಿಗೆ, ನಾವು ಇಡೀ ಸರಣಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ನಾನು ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ... ಅಂದರೆ, ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸಾವಿನವರೆಗೆ... ಆರಂಭದಿಂದ ಕೊನೆಯವರೆಗೆ. ಇದು ನಾನು "ದಿ ಎಂಡ್" ಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಅದೇ ಚಿತ್ರ. ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆ (ಗುಡ್ಡಿ ಪೂಜಾಯ್) ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯು ಬಂದು ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಎಲ್ಲಾ ಸತ್ತ ಜನರಂತೆ ನಾವು ಅದರ ಮೇಲೆ ನೀರನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಂತರ, ಸತ್ತವರ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಅರಿಶಿನ ಗಂಟು ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಮರೆಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ನಂತರ, ದೇವರು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆ ನೀರನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಅದು ತೃಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಹವು ಈಗಾಗಲೇ ನಾಶವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಆತ್ಮವು ಈ ಜೀವನದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಆತ್ಮವು ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದಹಾಗೆ, ನಾನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಮಾನವರು ನಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ದಹನ ಮಾಡಲು ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ತೊರೆದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ಮಾನವಕುಲವು ಅನೇಕ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆದರೂ, ಇತರ ಜೀವಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನು? ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಇವೆ, ಕೀಟಗಳಿವೆ ಮತ್ತು ಜೇಡಗಳಿವೆ... ಪ್ರಾಣಿಗಳಿವೆ... ಅವು ಸತ್ತಾಗ, ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾರು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ? ಆದ್ದರಿಂದ, ರಣಹದ್ದು ಹಕ್ಕಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವರ ಮನೆಯಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಆದೇಶ ಬಂದಿತ್ತು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನೀವು ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತಿಂದು ನಂತರ ನೀರು ಕುಡಿಯಿರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ರಣಹದ್ದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡುವುದೇನೆಂದರೆ, ಅದು ಸತ್ತ ಜೀವಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತಿಂದು ನಂತರ ದೂರದ ನದಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತದೆ. ನೀರನ್ನು ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಸಿಂಪಡಿಸಿದ ನಂತರ, ಆತ್ಮವು ಮುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಹೊಸ ಜೀವನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೊರಡಬಹುದು. ಗೊಂಬೆ ದೇವತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ, ನಾನು ಈ ವರ್ಣಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಚಿತ್ರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಇದು ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಚಿಂತನಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಆತ್ಮವನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವ, ಅದನ್ನು ಹೊಸ ಜನ್ಮದ ಕಡೆಗೆ, ಹೊಸ ಜೀವನದ ಕಡೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವ ರಣಹದ್ದು ಹಕ್ಕಿಗೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದೆ.

ಅನುಬಂಧ: ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವಾಗ ನನಗೂ ಇದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಬಂದವರು ಮತ್ತು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿತು. ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರೂ "ಚೋಳ ಮಾಟಿ". ಹಾಗಾಗಿ, ನಾವು ಮಣ್ಣಿನಿಂದ (ಮಾಟಿ) ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತೇವೆ.

ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನೀವು ಅದನ್ನು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ.

ಈಗ, ನಾವು ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕಿ ಕೋಮಲ್ ಬೇಡಿ ಸೋಹಲ್ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡೋಣ. ಅವರು ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಅವರನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೋಮಲ್ ಒಬ್ಬ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದ ನಿರ್ದೇಶಕಿ, ವಿನ್ಯಾಸಕ ಮತ್ತು ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕಿ. ಅವರು ಕಥೆ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಒಳಾರ್ಥವನ್ನು ಅವರು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ವಿವರಿಸಿದಾಗ ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅವರು ದೃಶ್ಯ ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೋಮಲ್ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ಕೋಮಲ್, ನೀವು ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಇದು ಈ ಯೋಜನೆ ಮತ್ತು ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ರೂಪಿಸಿತು. ದಯವಿಟ್ಟು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಬಹುದೇ?

ಕೋಮಲ್: ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಅನುಬಂಧ್, ನಿಮ್ಮ ವೇದಿಕೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನಮ್ಮ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ, ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿತ್ತು. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ನಾನು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ 2022 ರಲ್ಲಿ ಮಾಯಾಂಕ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ ಮತ್ತು ಪದ್ಮಜಾ ಈಗಾಗಲೇ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದರು. ಅವರು ಈಗಾಗಲೇ ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೂ, ಅವರು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಕಲೆಗಳ ದೊಡ್ಡ ಅಭಿಮಾನಿ ಮತ್ತು ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಸುಮಾರು 25 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ನಂತರ ನಾನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತುಂಬಾ ತಿರುಳಿರುವ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ. ಪದ್ಮಜಾ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ನಾನು ತುಂಬಾ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗಿದ್ದೆ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಪಾಟನ್ಗರ್ (ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ) ಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿದೆವು ಮತ್ತು ಅದು ಹೆಚ್ಚು ರಸಾಯನಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿ, ಜನರು, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಪದ್ಧತಿಗಳಿಂದ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗಿದ್ದೆ. ಮತ್ತು ಅದರ ನಂತರ, ಪದ್ಮಜಾ ಮತ್ತು ನಾನು ಇಬ್ಬರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಹಕರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು. ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆವು. ಇದು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ರಸಾಯನಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸುವಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅದ್ಭುತ ಕೆಲಸವಿತ್ತು. ಮತ್ತು ನನಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ, ನೀವು ಹಳ್ಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ಭೂಮಿ ತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಬೇರುಗಳು, ಅವರ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಎಲ್ಲವೂ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಾಚೀನ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ. ನನಗೆ, ಅದು ಭೂಮಿಯೊಂದಿಗಿನ ಆಳವಾದ ಸಂಪರ್ಕವಾಗಿತ್ತು, ನಾನು ಅದರ ಭಾಗವಾಗಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಬಳಿ ಅನೇಕ ಕಥೆಗಳಿವೆ, ನಾವು ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ ನಂತರ, ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲೆ. ಆದರೆ, ಹೌದು, ಯೋಜನೆಯು ಹಾಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.

ನಾವು 2022 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು ಮತ್ತು ಅಂದಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅಂದರೆ 2025 ರವರೆಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಲು, ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಲು ನಮಗೆ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾಯಿತು. ನಾನು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸಹ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಪದ್ಮಜ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿದೆ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಬರೆದರು, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ನಾನು ಅದನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದೆ. ಮಾಯಾಂಕ್ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಇದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯೋಜನೆಯಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ನಂತರ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ಗೆ ತಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಅನುಬಂಧ: ಹೌದು. ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮತ್ತು ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ನಮಗೆ ಸೌಂದರ್ಯಶಾಸ್ತ್ರವು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಪುಸ್ತಕದ ಒಂದು ಅಂಶವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಶಗಳು.

ಕೋಮಲ್: ಸಹಜವಾಗಿಯೇ, ಪುಸ್ತಕದ ಹೃದಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳುವಿಕೆ ಇತ್ತು ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೂ, ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಹೇಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು. ನಾವು ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯದ ಹೃದಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳುವಿಕೆ ಇತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕಥೆ ಹೇಳುವಿಕೆಗೆ, ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ, ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ, ಪಾಟನ್ಗರ್ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಹಾಡಿದ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ, ಮಾಯಾಂಕ್ ಮಾಡಿದ ರೇಖಾಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಲು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದು ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮತ್ತು ಬಹಳ ಸೌಂದರ್ಯದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಸಹಜವಾಗಿ, ಪ್ರಕಟಣೆ ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹೊರತರುವ ಹೆಚ್ಚು ಕಠಿಣ ಅಂಶಗಳು. ಇದು ಅದ್ಭುತ ಅನುಭವವಾಗಿದೆ!

ಅನುಬಂಧ: ನಿಜಕ್ಕೂ. ಈ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಲು ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಮೊದಲು, ನಾನು ಮರೆತಿದ್ದ ಮತ್ತು ನೀವು ಅದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ, ನೀವು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಜಾನಪದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಸಹ ಸೇರಿಸಿದ್ದೀರಿ ಮತ್ತು ಅದು ಅವರ ಜೀವನದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಮುಖ ಹಂತಗಳು ಅಥವಾ ಹಬ್ಬಗಳು ಅಥವಾ ಪ್ರಮುಖ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೈಲೈಟ್ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆರೋಗ್ಯಕರ, ಜೀವನದ ಆಚರಣೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಆಗಿದೆ.

ಕೋಮಲ್: ಇದು ಬಹು-ಶಿಸ್ತಿನ ಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ.

ಅನುಬಂಧ: ನಿಜಕ್ಕೂ. ಹಾಗಾದರೆ, ನೀವು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಬಹುದಾದ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಒಂದು.

 

ಕೋಮಲ್: ಹಾಗಾಗಿ, ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ, ಮಾಯಾಂಕ್ "ಬಡಾ ದೇವ್" ನ ಜನನದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ, ಇದು ತುಂಬಾ ನಿಗೂಢ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ನೀವು ಅದನ್ನು ಛಾಯಾಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪಿಸುತ್ತೀರಿ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಇವು ಕೊಲಾಜ್ ಅಥವಾ ಫೋಟೋಶಾಪ್ ಅಥವಾ AI ನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಲಾದ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲ. ಇದು ಒಂದೇ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೀನು ಆಮ್ನಿಯೋಟಿಕ್ ದ್ರವ ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಎಲೆ ಬಾರಾ ದೇವ್ ಅವರ ಜನ್ಮಸ್ಥಳ ಎಂದು ಅವರು ಮಾತನಾಡುವಾಗ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಛಾಯಾಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಚಿತ್ರಿಸಲಿ? ಆದ್ದರಿಂದ, ಅದು ನನ್ನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ. ನಾವು ಮೂವರು ಛಾಯಾಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಚಿತ್ರಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವನ್ನು ಮರುಸೃಷ್ಟಿಸಬಾರದು ಎಂದು ಬಹಳ ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೆವು. ಅವೆಲ್ಲವೂ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅದು ಮಾಯಾಂಕ್ ಅವರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಅಥವಾ ನನ್ನದು. ಹೀಗಾಗಿ, ನನಗೆ, ಈ ಕಮಲವು ತುಂಬಾ ಗಾಢವಾದ ಕೆಸರು ಸರೋವರದ ಮೇಲೆ ತೇಲುತ್ತಿತ್ತು, ಕಾಂಡವು ನಂತರ ಹೊಕ್ಕುಳಬಳ್ಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಎಲೆ ಗರ್ಭವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹೂವು ಜನನವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಇದನ್ನು "ಬಾರಾ ದೇವ್" ನ ಜನನ ಎಂದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇದು ಸೌಂದರ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಆಹ್ಲಾದಕರವಾದ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವಾಗಿರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಇದು "ಬರ ದೇವ್" ನ ಜನನದ ಚಿತ್ರಣವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತದೆ.

ಅನುಬಂಧ: ಮತ್ತು ಅದು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ!

 

ಕೋಮಲ್: ಹೌದು, ಈ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ, ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಪ್ರಾಚೀನ ಮರ. ಈ ಮರವು ಸ್ವಲ್ಪ ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದೆ ಮತ್ತು ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಹಳ್ಳಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಮರವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು "ಅಕೋರ್ ದೇವ್" ಈ ಮರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಅವರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಮರವು ಪೂಜ್ಯ ಮರವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ತುಂಬಾ ಶೀತ ಮತ್ತು ತುಂಬಾ ಮಂಜಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ನಾನು ಹಳ್ಳಿಯ ಮೂಲಕ ನಡೆದಾಡಿದ ನಂತರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಆ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಮತ್ತು ನಾನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಈ ಹುಡುಗನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಅವನು ಮರವನ್ನು ಹತ್ತಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮೋಜು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಮತ್ತು ಆ ಹುಡುಗ ಮರವನ್ನು ಹತ್ತುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ಆ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ... ಎರಡೂ ಕಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಎರಡೂ ತೋಳುಗಳು ಮರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಾಗ, ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಅಂದರೆ ನನಗೆ ಹೆಬ್ಬಾತು ಉಬ್ಬುಗಳು ಬಂದವು ... ನನಗೆ ಶಾಟ್ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು! ಹಾಗಾಗಿ, ಅದು ಈ ಶಾಟ್ ಅನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ಆ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ ಮರವನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತಾನೆ.

ಆದರೆ ಈ ಛಾಯಾಚಿತ್ರದ ವಿಶೇಷತೆ ಏನೆಂದರೆ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಹಿಳೆ, ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯ ಆಕೃತಿಯನ್ನು ನೀವು ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಆಕೆಯ ಹೆಸರು ಫಾಗ್ನಿ ಬಾಯಿ. ಹಾಗಾಗಿ, ನಾನು ಹಳ್ಳಿಯ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ. ಅವಳು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ಹುಡುಗ ಮರದ ಮೇಲೆ ಓಡುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದಾಗ, ನಾನು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದೆ. ನಾನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಶೂಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಸ್ ಧರಿಸಿದ್ದೆ. ಮತ್ತು ಈ ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆಯು ಪವಿತ್ರ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿದೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅವರ ದೇವಾಲಯ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಆ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ತುಂಬಾ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡೆ, ಸಮಯವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಬೂಟುಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯಲು ಮರೆತೆ! ಹಾಗಾಗಿ, ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ನಾನು ಹುಡುಗನ ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದೆ. ನಾನು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವನು ಅಷ್ಟೇ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದೆ, ಅವನ ನಾಲ್ಕು ಅಂಗಗಳು ಮರವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದೆ. ನಾನು ಛಾಯಾಚಿತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ನಾನು ವೇದಿಕೆಯ ಕೆಳಗೆ ನಡೆದೆ ಮತ್ತು ಈ ಮಹಿಳೆ ನಾನು ಮುಗಿಸಲು ತುಂಬಾ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು, ನಾನು ಕೆಳಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಳು, ನಾವು ಒಂದು ಕಪ್ ಚಹಾ ಕುಡಿದಿದ್ದೇವೆ. ಮತ್ತು ಚಹಾ ಸೇವಿಸುತ್ತಾ ಅವಳು ನನಗೆ ಹೇಳಿದಳು, "ನಿಮ್ಮ ಬೂಟುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬೇಡಿ ಮತ್ತು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಬೇಡಿ ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳ." ಮತ್ತು ನಾನು ತುಂಬಾ ಮೂರ್ಖನಂತೆ ಭಾವಿಸಿದೆ. ಅವಳು ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ನಾನು ಮೂರ್ಖನಂತೆ ಭಾವಿಸಿದೆ! ಅವಳು ಏನನ್ನಾದರೂ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು ಆದರೆ ಅದು ಆತಿಥ್ಯ ಮತ್ತು ಅವರು ಹೊಂದಿರುವ ಉದಾರ ಜನರು. ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು, "ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ನೀವು ಕಾರ್ಯನಿರತರಾಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ನೀವು ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ನೀವು ಯಾವುದೇ ಹಾನಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು ಮತ್ತು ನಾನು ನಿಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ." ಅಂದರೆ, ಆ ರೀತಿಯ ಆತಿಥ್ಯ ಮತ್ತು ಬೇರೂರುವಿಕೆಯನ್ನು ನೀವು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ನಾವು ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದನ್ನೇ ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕದ ವಿನ್ಯಾಸವು ಸರಳ, ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಅದು ಈ ಜನರನ್ನು ಮತ್ತು ಛಾಯಾಗ್ರಹಣವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಅನುಬಂಧ: ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನೀವು ಇದನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಕೇಳಲು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ನೀವು ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಅದು ಮಂಜು, ಮಂಜಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ ಮತ್ತು ಅದು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಈ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ, ಅವನು ಬಹುತೇಕ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅದು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸಂಯೋಜನೆ. ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲದ ಏನೋ ಇದೆ ಮತ್ತು ಹುಡುಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಈಗ ನಾವು ಈ ಚರ್ಚೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಆದರೆ ನಾನು ಹೈಲೈಟ್ ಮಾಡಲು ಬಯಸುವ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳಿವೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಮುಂದೆ ಬರಲು ನಾನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದು ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಂದು ತಂಡದ ಕೆಲಸ ಎಂದು ನಾವು ನೋಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಅಂಶ. ನೀವೆಲ್ಲರೂ ವಿಭಿನ್ನ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೀರಿ, ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರೂ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ಫೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೀರಿ ಆದರೆ ಅವು ಹೇಗೋ, ಒಂದು ನದಿಯಂತೆ, ಅವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ತೊಂದರೆಗಳು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿವೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೀವು ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ಥಳಗಳಿಂದ, ವಿಭಿನ್ನ ಭಾಷೆಗಳಿಂದ ಬಂದಾಗ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕೂಡ ಈ ಯೋಜನೆಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಇಂದು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಬರೆದು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂಗತಿ. ನೀವು ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಿರಿ ಎಂಬ ಅಂಶವು ಈ ತಂಡದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅನೇಕ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು!

ಏಕೆಂದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಯಾಂಕ್ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ, ಈ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ, ಫ್ರೆಂಚ್ ಜನರಿಗೆ, ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜನರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು, ಸಂವಹನ ನಡೆಸಲು, ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲು ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿನ ಸಂತೋಷ, ಸಂತೋಷವನ್ನು ನಾನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜನರ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನಮಗೆ ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. "ಲೆಸ್ ಫೋರಮ್ಸ್ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಇಂಡೆ" ನಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಹ ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಒಂದು ಸೃಜನಶೀಲ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.

ಈಗ, ನಿಮಗೆ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಯೋಚನೆ ಬಂದರೆ, ಕೊನೆಯ ಮಾತು ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಾತನಾಡಲು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್: ನಾನು ಈಗ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಹುದೇ?

ಅನುಬಂಧ: ಹೌದು ಖಂಡಿತ.

ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್: "ದುಪ್ಪಟ" ದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಪದ್ಮಜ ಜೊತೆ ಕೆಲವು ಭಾರತೀಯ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಜನರು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ಸಹ ಉಪಯುಕ್ತವೆಂದು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ, ನಾನು ಮಾಯಾಂಕ್ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತನಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಮೂಲತಃ, ನನಗೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದು ಅವರ ವಿಧಾನ. ಇದು ಅವರು ತಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಬಯಸುವ ಗೌರವ. ಇಂದು ಹಲವಾರು ಪ್ರಧಾನ್ ಗೊಂಡ್ ಕಲಾವಿದರಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಯಾಂಕ್‌ನಷ್ಟು ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಹೆಚ್ಚಿನ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರು ಬಹಳ ಬಲವಾದ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ನಾನು ಮಾಯಾಂಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ಅದಲ್ಲ. ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅವರತ್ತ ಆಕರ್ಷಿಸಿದ ಮೊದಲ ವಿಷಯ. ಎರಡನೆಯದು, ಅದು ಹಳ್ಳಿಯ ಮೇಲಿನ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ. ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ತಲುಪಲು ಅವರು ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಭೂಮಿ, ಒಕ್ರ್, ಖನಿಜಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಮೂರನೆಯ ವಿಷಯ, ಇನ್ನೂ ಮಾಯಾಂಕ್‌ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ ಆದರೆ ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಇತರ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಸಹ. ನಾನು ಅವರ ಸ್ಥಳೀಯ ಹಳ್ಳಿಯಾದ ಮಾಯಾಂಕ್ ಮತ್ತು ಜನಗಢದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೆ. ಮತ್ತು ಮಾಯಾಂಕ್ ಬಗ್ಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಇಡೀ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಗೌರವವನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಇದು ಇಡೀ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ, ಇಡೀ ಕಲೆಗೆ, ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಧಾನಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಗೌರವವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಅವರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಯೋಜನೆಯಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಕರ್ಷಕವಾಯಿತು.

ನಾನು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾವು ಲಿಯಾನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೋಮಲ್‌ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು , "ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಫೋಟೋ ತುಂಬ ಇಷ್ಟ?" ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿದೆ, ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿಯುವಂತೆ ನಟಿಸಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತು ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, ಅದು ಎರಡು ಮರದ ಕಾಂಡಗಳ ನಡುವೆ ಏರುವ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ! ಆದರೂ, ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಏಕೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ನನ್ನ ಕಾರಣ ಈ ಕೆಳಗಿನಂತಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ, ಅದು ಎರಡು ಮರದ ಕಾಂಡಗಳ ನಡುವೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದ ಏಡಿ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದೆ! ಮತ್ತು ಏಡಿ, ಪಾರ್ಧನ್ ಗೊಂಡರ ದಂತಕಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವವರಿಗೆ, ಗೊಂಡರ ಕಥೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕೋಮಲ್‌ಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನೀವು ಅದನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ, ಇದು ನೀವು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸದ ನಿಜವಾದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಾಗಿದೆ.

ಪದ್ಮಜಾ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನಾವು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಅವರಿಂದಲೇ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಪದ್ಮಜಾ.

ಅನುಬಂಧ: ಸರಿ, ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್. ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಫ್ರೆಂಚ್ ಭಾಷೆಯನ್ನು ತಿಳಿದಿರಬೇಕೆಂದು ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ ಏಕೆಂದರೆ ಮಾಯಾಂಕ್, ಕೋಮಲ್ ಮತ್ತು ಪದ್ಮಜ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಬಹಳಷ್ಟು ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಿತ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಳು ಇದ್ದವು.

ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಈ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ, ನಾನು ಉಪಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ನಾವು ವಿವಿಧ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಲೇಖನವನ್ನು ಸಹ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಈ ಸಂಭಾಷಣೆ ಅನೇಕರಿಗೆ ಲಭ್ಯವಿರುತ್ತದೆ.

ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಶೇಷ ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಇತರರು ಕೂಡ ಹೇಳಲು ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ... ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲು ಏನಾದರೂ ಇದೆಯೇ ಅಥವಾ ನಾವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತೇವೆಯೇ?

ಪದ್ಮಜ:  ನಾನು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ,  ಪಾಟನ್ಗರಲ್ಲಿ ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾಖಲಿಸಲು ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಪಾಟನ್ಗರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಜಾಗತೀಕರಣವು ಎಂದಿಗೂ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಂಭವಿಸಲಿದೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವು ಪ್ರಸ್ತುತ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುವುದು. ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹಿಂದೆ ಏನಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ, ಏನಾಗಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ನಾವು ಮಾಡಬಹುದಾದದ್ದು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು... ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸುವುದೂ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸುವುದು.

ಅನುಬಂಧ: ನಿಜಕ್ಕೂ.

ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಫ್ರೆಂಚ್ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ನೀವು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ನಾನು ಶ್ಲಾಘಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಅಧಿವೇಶನಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ, ಈ ಸಂಭಾಷಣೆಗಾಗಿಯೂ ನಾನು ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ನನಗೆ ಫ್ರೆಂಚ್, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದೀರಿ. ಭಾಷೆಗಳು ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಖ್ಯ. ಅವು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿವೆ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಮಾನವ ಸಂಪರ್ಕಗಳು. ಈ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ವಾಸ್ತವ್ಯ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಮತ್ತು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ನೀವು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಭೇಟಿಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಜನರು ಓದಿ ಮೆಚ್ಚುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸೋಣ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಎಲ್ಲಾ:ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

 

ಪದ್ಮಜಾ ಶ್ರೀವಾಸ್ತವ

ಪದ್ಮಜಾ ಅವರ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣವು ಭಾರತದ ಪುಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಪುಣೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ಆಫ್ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಚರ್ ಅನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು. 1995 ರಲ್ಲಿ ಭೋಪಾಲ್‌ಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಂಡ ನಂತರ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಒಟ್ಟಿಗೆ, ಅವರು ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ಹುಲಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯಗಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯ ವಸತಿಗೃಹಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಈ ಸೃಜನಶೀಲ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಜಾ ಹಲವಾರು ಜಾನಪದ ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು, ಇದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದವರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಧ್ಯ ಭಾರತದ ಪಾರ್ಧನ್ ಗೊಂಡ್‌ಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತ ವಕೀಲರಾಗುವ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತು.

ಅವರು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಬುಡಕಟ್ಟು ಕಲೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವ "ದುಪ್ಪಾಟ" ಎಂಬ ಫ್ರೆಂಚ್ ಎನ್‌ಜಿಒದ ಸಕ್ರಿಯ ಸದಸ್ಯರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಯಾಂಕ್ ಸಿಂಗ್ ಶ್ಯಾಮ್

ಮಯಾಂಕ್ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಲಾವಿದ ಜಂಗರ್ ಸಿಂಗ್ ಶ್ಯಾಮ್ ಅವರ ಮಗ. ಜಂಗರ್ ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಕಲೆಯ ಸಾರವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಯಾಂಕ್ ಅವರ ಕೃತಿಗಳು ಸಾಂಕೇತಿಕತೆಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿವೆ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಂಶಗಳು ಆಳವಾದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಅವರ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ, ಮೀನುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನೀರು, ಸಾಗರ ಮತ್ತು ನದಿಗಳನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತವೆ. ಮರಗಳು ಭೂಮಿ ತಾಯಿಗೆ ಸಾದೃಶ್ಯವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ, ಶಕ್ತಿ, ನೆಲ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತವೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗದ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತವೆ.

ಈ ಶ್ರೀಮಂತ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ, ಮಾಯಾಂಕ್ ಅವರ ಕಲೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗಿನ ಅವರ ಆಳವಾದ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಅವರ ಬುಡಕಟ್ಟು ಪರಂಪರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿ ವರ್ಣಚಿತ್ರವು ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವದ ಪದರಗಳೊಂದಿಗೆ ತುಂಬುತ್ತದೆ.

ಕೋಮಲ್ ಬೇಡಿ ಸೋಹಲ್

ಕೋಮಲ್ ಬೇಡಿ ಸೋಹಲ್ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದ ಸೃಜನಶೀಲ ನಿರ್ದೇಶಕಿ, ವಿನ್ಯಾಸಕಿ ಮತ್ತು ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕಿ. ಅವರ ಕೆಲಸವು ಕಥೆ ಹೇಳುವಿಕೆ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯ ಕಲಾತ್ಮಕತೆಗೆ ಸೇತುವೆಯಾಗಿದೆ. ಹಲವಾರು ಕ್ಯಾನ್ಸ್ ಲಯನ್ಸ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಕ್ಯಾನ್ಸ್ ಲಯನ್ಸ್ ತೀರ್ಪುಗಾರರಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಸೇರಿದಂತೆ ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಶಕಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಅನುಭವ ಹೊಂದಿರುವ ಅವರು ತಮ್ಮ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ನಿರೂಪಣೆ, ವಿವರ ಮತ್ತು ಸಂಯೋಜನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ನೋಟವನ್ನು ತರುತ್ತಾರೆ.

ಕೋಮಲ್ ಅವರ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮನ್ನಣೆ ಗಳಿಸಿದೆ.

ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಜೌರ್ನೆ

ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ "ದುಪಟ್ಟ" ಸಂಘದ ಸ್ಥಾಪಕರು ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಕ್ಷರು. ಈ ಸಂಘವು ಕಳೆದ 14 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಜನಾಂಗೀಯ ಗುಂಪುಗಳ ಕಲಾತ್ಮಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಕರಕುಶಲ ಉತ್ಪಾದನೆಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಂರಕ್ಷಿಸಲು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರುವ ಈ ಸಂಘವು ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು/ಮಾರಾಟಗಳು, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು, ಚಿತ್ರಕಲೆ ಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರಿಂದ ಯುರೋಪ್‌ಗೆ ಭೇಟಿಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ. ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಜನಾಂಗೀಯ ಗುಂಪುಗಳು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವ ಜನರ ನಡುವೆ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ.

 

Chola Maati - Pardhan Gond Rituals

 

“Chola Maati” is a recently published book (in English and in French) beautifully narrates the age-old rituals, from death to birth, of the Pardhan Gond tribals from central India. The founder of the organization “DUPATTA”, Christian JOURNET, along with Padmaja SRIVASTAVA (Author), Mayank SINGH SHYAM (Painter) and Komal BEDI SOHAL (Photographer & Book Designer) have magnificently put together this oeuvre d’art!

The book was unveiled at the emblematic “Passage Choiseul” (Espace Cinko) in Paris with an exhibition of paintings by Mayank SINGH SHAM. Presenting to you here a unique and exclusive discussion with the entire team.

Note:

1) The conversation is in three languages i.e. English, French and in Hindi.

https://www.youtube.com/watch?v=6ubK4oa13hU

2) Simultaneous subtitles are provided in two languages.

2) This interview could be read in the form of an article in the following languages:  English, French, Italian, Marathi, Hindi, Bengali and Kannada.

https://thefrenchmasala.blogspot.com/2025/12/chola-maati-pardhan-gond-rituals-from.html

Anubandh: Hello! My name is Anubandh KATÉ. I am a Paris based engineer and also the co-founder of the collective that is called “Les Forums France Inde”.

Today, I am really pleased that I have four special guests with me. They are here because I happened to to attend last week a beautiful exhibition of a book that is titled “Chola Maati”. It is about the “Gond Pradhan” tribe from a small village called Patanagar in Madhya Pradesh. So, these four people that I am going to introduce you to are behind this exciting project. They have published a book which puts together all the beautiful paintings by the artists from this region. It also has  some nice photographs and a narration of the community life there.

First of all, I would like to introduce Christian JOURNET.  He leads the organization called “Dupatta”.  Then I have with me Padmaja SRIVASTAVA, Mayank SINGH SHAM and finally Komal BEDI SOHAL . I will now invite Christian to present to us the story behind this project and behind his collective “Dupatta”.   

I will switch to French because Christian has preferred to speak in French.

Good evening Christian.

Christian: Good evening. 

Anubandh: I now invite you to explain to us about your involvement in this project and in “Dupatta”. And also, if you could tell us about the book “Chola Maati”. About the paintings and works that you presented in Paris through exhibitions. 

Christian: So, I am going to talk about two origins. 

The first origin; it is the origin of our association, “Dupatta”.  Why does it exist? What are its objectives?  Then, indeed the origin of the “Chola Maati” project in which I participated.  As far as “Dupatta” is concerned, it is important to know that it is a non-profit, non-lucrative organization created in 2008 with the main objective to collect the stories and paintings within tribes and minorities from India, in a way to make them known to the French public.  Therefore, to do this, I travel to many places across India. In the North, as in the South, as in the East and in the West. Also in the center, as we will see it in detail later in the paintings.  I travel in search of stories. Later, in France, I organize exhibitions with a team of thirty people, under the name of the association “Dupatta”. We go to like four or five times a year in different French cities, in galleries to display this work that is collected from Indian tribes and minorities.  That is the goal of “Dupatta”.  And to achieve this I rely on people who are in India and who know India well. Those who are familiar with the tribes and the Indian art and folk arts and so on… and for me the main person here is Padmaja SRIVASTAVA.  We have been working together for years now.  Every time I am in India, that is to say at least twice a year, we try to meet, to go together to explore Bengal or Maharashtra or other regions.  She introduces me to painters. Today, she is clearly the person who has the greatest knowledge of folk arts in India. Therefore, we are used to working together.

One day, she told me, it was maybe three years ago that she had a project with Mayank, which consisted of creating a book, followed by an exhibition and so on…  I listened to it in a somewhat distant way at first.  Later, I was hooked on it.  In particular, I went with her to Mayank’s native village, his father's native village. I also met there Komal who is participating in this project as a photographer.  That is when I was truly convinced, for both the merits and the quality of this venture.

I will stop here for now.  If you have any specific question later I can respond, okay? 

Anubandh: No, I really wish to congratulate you for all your passion and involvement. Because leading this kind of project with remote management and frequent travels, with so many people involved, requires many efforts. You indeed are resourceful and you have this ability to bring the two cultures and people together. Thank you very much for this work. 

To be noted that this book is published both in English and in French.   

Now, I am going to invite Padmaja SRIVASTAVA.

I do have few words to say about her.  She is from Pune, she has studied architecture and in 1995 she moved to Bhopal along with her husband to do work in architecture. There, she also developed ecotourism in the tiger reserves in Madhya Pradesh. It was there that she encountered the folk artists and in particular, the Pardhan Gonds of central India. As Christian said, she is an active member of “Dupatta”. She comes to France frequently to present the art forms and the work of artists from India. 

Padmaja, I was happy the other day when we met and when I listened to you. You have played a very important role in this book of compiling a beautiful narration. You have been visiting this village in Madhya Pradesh since last more than 20 years. What I remember in your talk the other day that there was this deep concern and perhaps a bit of regret that all this traditional art, culture, skills are vanishing with time.  However, this book is a proof that you are doing all that you can so that people in France and across the world can appreciate this work. Could you please tell us briefly, what was the inspiration behind this book and this whole project?

Padmaja: Yes. As you mentioned, I have been working with these people, with the Pardhan Gonds particularly, for almost 20 years now. Very often, when I would sit with Mayank, and I have known him also for a very long time. We would discuss about the dying traditions and rituals of the Pardhan Gonds. I had noticed that the younger generations were now leading a more global life. They were not practicing their culture as much as their earlier ancestors, their forefathers would have done. Thus, whilst talking to Mayank, we kind of came to a consensus and we decided that we needed to do something about this. And the only way we thought we could do is by documenting these traditions and rituals, by visiting their villages, by interviewing people, by taking photographs, by witnessing their rituals. That is how this book took form.

Anubandh: Ok. Thank you.

And now I will move to Mayank SINGH SHYAM who is the son of the famous artist Jangarh SINGH SHYAM.  Jangarh has a link with France because he had come to France a few times at least and he had presented his work here. That was Mayank's father.

However, now we will talk about Mayank. And for that, I will choose Hindi because Mayank is more comfortable with it.

So, Mayank is a the painter. He is an artist and his art is deeply rooted in the expression of his thoughts, his innermost feelings and imagination.  He told me the other day that he also experiments with natural colours and he uses those colours for his paintings. Perhaps, he will tell us more about it later. In his paintings we witness a lot of symbolism. Nature, of course, is the central idea. For example, we see many fish in his paintings and that represents water, rivers, rain, and ocean. Then there are trees. Trees represent Mother Earth, strength, interconnectedness of living beings. Finally, the birds, which represent the sky, the freedom and the heaven.

Welcome Mayank!

Mayank: Thank you Anubandh!

Anubandh: I am very happy that you are with us today and we will be able to discuss together. 

That day when we met, you described to me two-three of your paintings. You talked about the idea behind it, how you portrayed it. Today I would like you to share that with all of us. Before that, could you please tell us more about how this process has been for you, what has been your journey like?  You had mentioned that your father had a great influence on your work. In addition, although you do not live in a village, you are closely connected to the village life. How do you see all this? 

Mayank: Look, this journey began in 2021. An artist always paints a picture from his imagination.  I have known Padmaja for a long time.  We have worked together for a long time. We have been like a family.  We have been collaborating since long. Both of us once said that we should do something together.  I had this idea on my mind that the entire human life happens on a piece of wood. I had told a story about it. Then Padmaja also said, Mayank, why do not we tell this story? Our traditional stories, our whole world, our lifestyle, our traditions, the lives that we live in our villages. We said, let’s work on that.. And even my father did not work on just one thing. He did not only worked on colors. He also worked with clay  and made statues. He worked in graphics. Thus, after seeing his clay statues, I also felt from within,  that I should as well work with clay, like my father did. Then Padmaja once asked me, why do not you use your traditional colors and start a new work?  This way, a story started for us.

By the way, there is a famous story from our village, which we all believe in and worship it.  It is about the “Great God” (बड़ा देव). This is about the origin of the Great God and the origin of this earth. This story has been inspiring me from since long. Just looking at my father's paintings, I was inspired and found this technique.  My father always said, whatever you do, what comes from within, from the heart, is the true art. I believe in that.

Having met people like Padmaja, we carried this work forward. The first thing I did in early 2021 is that I worked with “Ram Raj” clay. It is the traditional clay. We have a tradition, in particular during our special festival “Diwali” and also on other such festivals, that with this particular clay, we plaster the walls of our home. This is a custom that we have. The custom of making a place for gods and goddesses. With these same colors, I first made my paintings depicting the origin of the earth and the birth of the great god. It was made in natural color.

Yes, this is exactly the painting. 

  

In this painting, there is one great thing that impressed me from the beginning.  This painting shows the origin of the universe. In the beginning of time, in the entire universe, according to the stories of our ancestors, the entire area was filled with water. It means there was nothing of the sort earth or soil. It is said that in the middle of this salty water, there was a lotus leaf (पुरई पान). And on it, there was a drop of sweet water. It is through that drop, the Great God was born. So, I imagined that if I had to visualize such a vast ocean, then I would not like to see it in colors. I would like to see it as a fish. Therefore, I made the fish. And in the lotus leaf, thanks to the small water drop, the god was born. Then, I asked myself, from where does birth happen in real life?  We all know where every living being is born. It is through the vagina. Thus, I saw the leaf as a vagina and it looked like the birthplace. That is what I imagined in this painting.

Anubandh: Indeed, this painting is very beautiful. Then there is another painting that you had shared with me.  I will show it as well.

 

 

Mayank: Often in our community, people have told us some story or the other, in some custom or the other, something of this sort is depicted. However, this time, in collaboration with Padmaja, we did the entire series.  I have worked on it... I mean, from birth to death...  from the very beginning until the very end. This is the same picture that I made for “The End”.  Because we have a tradition here in which a doll is worshipped (गुड्डी पूजाई) in such a way that, in the end, the divine power comes and enters the doll. We sprinkle water over it, like for all the dead people. Then, a turmeric knot is tied with the name of the dead and it is then hidden somewhere. And later, the God, through his/her power reveals it. And by sprinkling water over it, it is satisfied.  The soul is freed from this life and is readied for a new birth as the body has already perished. The soul then enters another body.  By the way, I had heard another story about it from my uncle. He had told me that whenever humans quit from this world, in order to cremate our bodies, humankind has invented many rituals. However, what about other living beings?  There are also birds, there are insects, and there are spiders...  There are animals... when they die, who will satisfy them?  Therefore, it is said that a vulture bird was given a task. It had received orders from the house of God that whenever some living creature dies, for instance, if you see an animal, then eat it immediately and afterwards, do drink water. So, what the vulture usually does is that it immediately eats the dead creature and then goes to a distant river and drinks water. Once the water is sprinkled on the body, the soul is freed and could then depart on a new life journey. As is our tradition about the doll goddess, I tried to depict the same in this painting. Thus, this is the thought process behind it. I compared it to the vulture bird that does the task of satisfying the soul, of taking it towards a new birth, towards a new life. 

Anubandh: I also realized this while reading your book.  It came to my mind that we all come from nature and we all will go back to the nature again. The name of your is also "Chola Maati". So, we have come from the soil (Maati) and will go back to the soil again.   

Thank you. You explained it so beautifully. 

Now, we will move to Komal BEDI SOHAL who is a photographer. She has included her photographs in this book. I will briefly introduce her and then invite her comments. Komal is an acclaimed director, designer and photographer. She loves doing storytelling and I witnessed that the other day when she explained to all of us her implication in this project. She also does visual artistry. She has worked extensively in advertising.  Komal has won several awards internationally and she does exhibitions all over the world.

So, Komal, I would like now you to tell us about your impressions when you were in that village, where you made several visits. You have stayed there and you experienced the life of the people there. This really shaped your vision about this project and this book. Could you please tell us your thoughts about this?

Komal: Firstly, Anubandh, thank you so much for inviting us to your platform. Thank you for appreciating our book. For our exhibition, that was really a good feedback. Thank you.

I actually met Mayank in 2022 and Padmaja had already conceived this project. She had already started work on it. However, when she rather spoke about it I was so intrigued because I am a big fan of the arts and I always wanted to be involved. I moved back to India after about 25 years abroad. Therefore, I really wanted to get into a very meaty project. When Padmaja spoke to me about it, I was very impressed. We both made a trip to Patangar (Madhya Pradesh) and it was more of a chemistry trip. I was absolutely blown over by the village, by the people, by the culture, by the customs. And post that, both Padmaja and I, we started sort of collaborating on it. We agreed to work together. It was a very good chemistry. We had a fantastic job over the last four years, putting this thing together. And for me specifically, if you talk to me about the village, their rootedness to Mother Earth, their beliefs, how ancient and wise everything was. For me, it was such a deep connection to the earth that I wanted to be a part of it. There are many stories that I have, which once we talk about the photographs, I can speak a little bit more about. But, yes that is how the project began.

We started in 2022 and we have been working on it from then till now which is 2025. Therefore, it has taken us four years to put this exhibition together, to put the book together. I also designed the book, so that was another sort of contribution along with Padmaja who wrote it, researched it and I designed it. Mayank did all the paintings. It was a huge project and then of course, Christian helped us all the way and bringing it to Paris was all thanks to him.

Anubandh: Yes. When one looks at the book and of course at the exhibition, we see the aesthetics which is very important and it is not just one aspect of the book but all the aspects which have come together beautifully well.  

Komal: Like of course, there was storytelling which is the heart of the book because that is what we are trying to do. Nevertheless, what was very important in the book was how everything flows together. There was storytelling which is at the heart of what we were trying to do. Therefore, to give importance to storytelling, to the paintings, to the photographs, to the music that the village folk of Patangarh sung, to the sketches that Mayank has made, everything needed to find a place and to be presented very aesthetically. Then of course, the publishing and the more hardcore aspects of getting a book out. It has been an amazing experience!

Anubandh: Indeed. Before I invite you to explain to us these photographs, I think there was an important aspect which I forgot and you just mentioned it. I would like to highlight it again that in the book, you also have included folk songs of the people there and which describe the different important stages or festivities or important events in their lives. These are they are beautifully included, embedded in the book. Thus, it is really a wholesome, a complete package of celebration of life.

Komal: It is a multi-disciplinary project.

Anubandh: Indeed. So, this is one of the photographs that you could explain to us.

 

 

Komal: So, as you know Mayank was talking about the birth of “Bada Dev”. Now, this is such an esoteric concept and how do you then rather encapsulate it in a photograph. Moreover, these are not photographs that are a collage or put together in photoshop or AI. This is a one single photograph. So, when he talks about fish being the amniotic fluid and the lotus leaf being the birthplace of Bara Dev. How do I then depict that in a photograph? Therefore, that is my interpretation. We had decided very early on, the three of us that we were not going to recreate a painting in a photograph or a photograph in a painting. They were all interpretations. It was either Mayank's interpretation or mine. Thus, for me, this lotus was sort of floating on a very dark silty lake with the stem that then becomes the umbilical cord and the lotus leaf that becomes the womb and the flower the birth. Therefore, I represent this as the birth of “Bara dev”. So, beyond being an aesthetically pleasing photograph it sort of symbolizes that it is a depiction of the birth of “Bara Dev”.

Anubandh: And that is a beautiful one!

 

Komal: Yes, so this photograph, actually, in the center of the village is this ancient tree. This tree sits on a slightly raised platform and I always wanted to make a photograph because this is the holiest of trees in the village. And this is where they believe that “Akor Dev” lives, in this tree. Therefore, this tree is a revered tree. I always wanted to make a photograph. It was a very cold and a very misty morning and I was sitting on that platform on the side, after having a walk through the village.  And I suddenly, noticed this boy and he started to climb the tree. He was playing. He was just… you know, having a little bit of fun. And the minute I saw that boy climb the tree and in that negative space… as both the legs and both the arms touch the tree, I knew, I mean I got goosebumps… I knew I had the shot! So, that is what makes this shot beautiful, that little boy climbing the tree.

But what makes this shot special is and I have to tell you this. That little lady, you see a lady figure in the background. Her name is Fagni bai. So, as I was walking through the village. She was walking with me. As I saw this boy run onto the tree, I ran behind him. I was wearing of course shoes and socks. And I knew that this raised platform is a sacred platform because it is their temple. However, I was so caught in the moment of getting that photograph that I forgot to take off my shoes because there was no time! So, for about half an hour I was around the boy. I was trying to make the perfect photograph. I wanted him to be just that high, I wanted all four of his limbs to touch the tree. I took the photograph. I felt very pleased with myself. I walked down the platform and this lady is very patiently waiting for me to finish, As I walked down, she took me to a house, we had a cup of tea. And over tea she told me, “do not wear your shoes and climb on the platform because that is a sacred place.” And I felt like such an idiot. I felt like an idiot because she should have told me earlier! She should have said something but that is the hospitality and the generous folk that they are. She said, “No, I knew you were working, I knew you were busy, I knew you were making a photograph, I knew you meant no harm and I didn't want to disturb you. Because I was enjoying watching you make the photograph.” I mean, that kind of hospitality and rootedness you cannot find anywhere. And that is really what we are trying to capture in this book and I hope the book design is as simple, pure and that it represents these people in some way and the photography of course.

Anubandh: Thank you. I recall when you first narrated this the other day at the book exhibition and I was really touched to listen to it. But now that you said, I noticed also one more thing. You said that it was a misty, foggy morning and that is what we see in the background. But when we see in the front, it is quite clear there. So, that gives a kind of a contrast. And this little boy, he is almost levitating, he is hanging, he is going up. That is a beautiful combination. There is clarity and then there is something that is not so clear and the boy climbing in the middle.

Now we are reaching the end of this discussion but there are few things that I would like to highlight and then if you have comments, I invite all of you or anyone of you to come ahead. What I really appealed me in this project is the fact that we see that it is really a teamwork. You all have different skills, you all have different inspirations but they somehow, like a river, they come together. We all know the difficulties of working together, especially when you are from different places, different languages. Christian is also part of this project, so the sheer fact that the book is so beautifully written and presented today. The fact that you are even doing an exhibition, speaks for this teamwork. So, many congratulations for that!

Because when I was speaking with Mayank, the other day at the exhibition, I could also sense the happiness, the joy in his voice, for having come to France, for having found this possibility, this opportunity to talk to, to communicate to, to present to French people, to people from a different culture, his work. Thus, Christian is really bridging the gap between the people. He is a giving us this opportunity and I think that is very important. This what we also try to do at the “Les Forums France Inde”. And your’s is really a creative, cultural way to do that. So, congratulations again for that.

Now, in case you have any last thought, a concluding word, I invite you to talk. 

Christian: Can I say a few words now? 

Anubandh: Yes of course. 

Christian: At “Duppata”, we usually invite, practically every year some Indian painters with Padmaja. We make the selection. Sometimes, it is a bit difficult. People need to be able to adapt to and should find pleasure in doing so. They should also find it useful to come to France.  And here, I would like to talk a little bit about Mayank. Intially, what I really liked about him was his approach. This is the tribute he wants to pay to his father. There are quite a few Pradhan Gond artists today. There are very few who possess as much talent as Mayank. But above all, most of the painters have a very strong ego. And that is not what I found in Mayank. He is someone who truly lives the homage to his father. That is the first thing that attracted me to him. The second, it is his love for the village.  He chose the land, the ochre, the minerals from his village to build colors over several years and to come to today's result. Finally, the third thing, still concerning Mayank but also to other members in this project. I accompanied them for a few days in the native village of Mayank and Janagarh. And I was able to observe the image, the respect of the entire population of the village with regard to Mayank. It is a respect for an entire family, for an entire art, for a whole  way of expressing their gratitude regarding this village. I really thank them because for me, at the beginning, it was a kind of micro-project and it became something truly fascinating.

I will add one last thing and then I will stop. A few days ago when we met up in Lyon with Komal, she asked me, “Which photo do you prefer the msot?” I hesitated a little, I would say, I even pretended to hesitate a little. And I told her, it is the little boy's photograph who climbs between the two tree trunks! However, I didn't tell her why.  In fact, my reason is the following. It is because almost immediately, I thought it was a crab, which was climbing between two tree trunks!  And the crab, for those who know the legends and myths among the Pardhan Gonds, it is essential in the story and the imagination of Gonds.  So, thank you Komal. I do not know if you did it on purpose. Nevertheless, thank you for doing that because for me, it is truly a sublime culmination of all the work that you have done collectively. 

I have nothing more to add regarding Padmaja. She knows well that it is thanks to her that we could manage to do all this in France. Thank you again Padmaja. 

Anubandh: Well, thank you very much, Christian. I really wish that all of you knew French because there were a lot of beautiful and some very pertinent thoughts, appreciations that Christian just expressed about Mayank, Komal and Padmaja.

Never mind, for this interview, I will try to have subtitles and we will also make a transcript in different languages. This conversation will be accessible to many. 

A special thanks to all of you, unless others have a word to say as well… Do you have anything to say or we conclude here? 

Padmaja: I would just like to say that, we have tried to document all that is happening as of now in Patangarh.  We have done the whole exercise of research only in Patangarh.  Frankly, globalization is never going to stop. It is going to happen, but our endeavor is just to see what is happening presently. And try and compare it to what was in the past. I mean, we cannot change what is going to be. Nevertheless, all we can do is try and restore… not even restore, but to document it for perpetuity.

Anubandh: Indeed.

I appreciate your efforts to publish this book in English and in French. I would like to thank all of you for this session, for this conversation also because you gave me a chance to talk in French, in English and in Hindi. Languages are really important for me. I believe that they are meant to connect all of us. What is even more important here are the human values, the human connections. With these words, I thank all of you. I wish you a nice stay in Paris, a nice end of your exhibition. I wish you many more visits to Paris and to France. Let us hope that this book will be read and appreciated by many more people. Thank you.

All: Thank you for having us. Merci. 

Padmaja SRIVASTAVA

 

Padmaja's journey in the world of art and culture began in Pune, India, where she completed her Bachelor of Architecture at Pune University. After relocating to Bhopal in 1995, she established her architectural practice alongside her husband. Together, they embarked on designing wilderness lodges in proximity to prominent tiger reserves in Madhya Pradesh. It was during this creative process that Padmaja encountered numerous folk artists and artisans, which ignited her passion for championing their cause and becoming a dedicated advocate for the tribes of India, particularly the Pardhan Gonds of central India.

She is also an active member of a French NGO, Association “Duppata” that promotes Indian tribal art in France.

Mayank SINGH SHYAM

Mayank is the son of the celebrated artist Jangarh SINGH SHYAM. Jangarh has been his mentor and guide, instilling in him a deep understanding of the essence of art.

Mayank’s work is rich with symbolism, where elements of nature hold profound significance. In his art, fish often symbolize water, the ocean and rivers. Trees serve as an analogy for Mother Earth, representing strength, grounding, and the interconnectedness of all living things. Similarly, birds depict the sky, evoking freedom and the boundless expanse of the heavens. 

Through these rich representations, Mayank’s art reflects not only his deep connection to nature but also his respect and appreciation for his tribal heritage, infusing each painting with layers of meaning and significance.

Komal BEDI SOHAL

Komal Bedi Sohal is an internationally-acclaimed creative director, designer, and photographer whose work bridges storytelling and visual artistry. With over three decades of experience in advertising, including winning multiple Cannes Lions and serving on the Cannes Lions Jury, she brings a sharp eye for narrative, detail, and composition to her photographic practice. 

Komal's photography has earned recognition on both national and international platforms.

Christian JOURNET

Christian is the founder and Chairman of the association “Dupatta”. This association has been working for the last 14 years to support, develop, and preserve the artistic expressions and handcrafted productions of Indian ethnic groups. Based in France and India, the association organizes exhibitions/sales, events, painting workshops, and visits by traditional painters to Europe. Their aim is to create contact between the ethnic groups represented by the painters and people interested in the micro-cultures of India.